مدتی نتونستم بنویسم. اومدیم شهر خودمون. تنهایی خونه پیدا کردم و وسیله هارو جمع کردم. بابا خیلی کم تونست کمک کنه. اونجور که فکر میکردم شد. دوری یه درد بود و نزدیک بودن صد درد. همش حرفای خاله زنکی و گله و شکایت و ... منم اعصابشو ندارم. وای سوفیا میترسم از اینجا.ولی تو خوشحالتری. کمتر غر میزنی و حوصلت سر میره. کمبود داشتن دوست و رفیق رو اینروزا احساس میکنم. میخوام چند تا کلاس برم و دوست پیدا کنم. همین که تو خوشحالی واسم کافیه + نوشته شده در شنبه ششم مرداد ۱۳۹۷ ساعت 21:57 توسط مامان  |